Antik Yunan döneminde (MÖ 620-560 yılları arasında) ünlü masalcı Ezop'un iki bin altı yüz yıldır canlılığını yitirmeyen öyküsü:

Hikâye bu ya...

 

Bir inek, bir beygir, bir eşek, etrafa dağılıp insanların ne yaptıklarını öğrenmeye ve üç yıl sonra buluşmaya karar verirler...

 

Her biri başka yöne gider. Aradan üç uzun yıl geçtikten sonra buluşma yerine önce inek ve beygir gelir... İkisi de perişan bir halde, zayıflamış, dişleri dökülmüş, kamburları çıkmış, adeta çökmüştürler. Beygir merakla sorar:

 

“Nedir bu halin inek kardeş?” İnek acıklı bir şekilde içini çekerek anlatır:
“Sorma beygir kardeş... Bu insanlar çok merhametsiz... Beni durmadan birbirlerine sattılar. Alan sütümü sağdı. Bir inek daha bulup onu yanıma koyarak bizi çifte koştular, aç bıraktılar. Canımı zor kurtardım be kardeş.” Beygir de acı acı başını sallayarak anlatır:
“Ah, sorma... Benim de ağzıma bir demir parçası geçirdiler, ağzımı açamadım. Üzerime bindiler, ses çıkaramadım. Biri indi, öbürü bindi! Binmedikleri zamanlar zincire vurdular. Belim çöküp de onları taşıyamaz bir hale geldiğinde arkama kocaman bir araba bağladılar. Bu sefer birçoğunu yeniden taşımaya başladım. Ben onları taşıdıkça, daha hızlı gitmem için kırbaçladılar. Canımı zor kurtardım inek kardeş.”

İnek ve beygir böyle konuşurken uzaktan eşek görünür. Hayli neşelidir. Islık çala çala, taşlara tekme ata ata, hoplaya zıplaya gelir. Mutludur. Üstelik şişmanlamıştır. Tüyleri pırıl pırıl parlamakta, gözlerinin içi gülmektedir.
Üzerinde lacivert takımlar vardır.

İnek ile beygir şaşırmış bir şekilde;
“Nedir bu halin? Neler oldu? Neden böyle zevkten dört köşesin?” diye sorarlar.
Eşek keyifli bir şekilde anlatır:
“Sizden ayrıldıktan sonra uzakta bir memlekete vardım. Birisi yukarı çıkmış bağırıyor, bağırdıkça insanlar onu alkışlıyordu. Ben de yüksekçe bir yere çıkıp bağırdım. Benim bağırmamı bilirsiniz, yeri göğü inletirim. Sesimi duyan benim yanıma koştu, duyan duymayana haber verdi, etrafım insanla doldu. Onlar geldikçe ben daha çok bağırdım. Haktan, hukuktan, refahtan, adaletten filan bahsettim...”
“Eee, sonra ne oldu?”
“Ne olacak beni başkan seçtiler!”
“Deme yahu. Yani sen başkan mı oldun?”
“Evet... Bir şey yapmama gerek kalmadı. Ben bağırdıkça onlar “Seninle gurur duyuyoruz” diye alkışladılar. Ben de yedim ve bağırdım, yedim ve bağırdım!”
“Pekiii, senin eşek olduğunu anlamadılar mı yahu?”
“Valla, yarısı anladı ama anlayanlar diğer yarısına anlatamadılar!”

 

*Yoruldum; ayağımın değil, yüreğimin götürdüğü yerlere gitmekten. Sustum; dilimdekileri değil, yüreğimdekileri söyleyememekten.'

*Ne gariptir, toplum olarak yüreği kör olana değil de, gözü kör olana acırız.

 Che Guevara

 

*Hayatın en hüzünlü anı, mevsimine kapıldığın kişinin bahçesinde açabilecek bir çiçek olmadığını anladığın andır.

Menfaat yolunda kurulan dostluklar, çile yokuşunda son bulurmuş.

 

80 yaşındaki Ali Dede eşine;

- Gençliğimizdeki flört günlerimizi hatırlıyor musun? demiş. Ayşe Nene'de :

- Evet, çok özledim. deyince Ali Dede:

-Yarın ilk buluştuğumuz yerde buluşup sevgiliyken yaptığımız şeyleri yapalım. demiş. Ali Dede süslenmiş, püstenmiş elinde bir demet kır çiçeğiyle buluşma yerinde saatlerce beklemiş ama ne gelen olmuş ne de giden. Eve gelince birde ne görsün,  bakmış nene evde ağlıyor.

- Ne oldu Hanım? diye sormuş. Ayşe Nene'de:

- Ne olacak aşkım, annem bırakmadı! Demiş.

*Karganın.kârı olmasa, camuşun arkasını didmaz.

*Çenkurmasını bilmayan it, davara kurt götürür.

*İşta gozi olmayanın, harmanda gozi olmaz!

*Eşeğin kazandığı at içindir!

*Yakınlık, uzaklıktan daha sıkıntılıdır. Çünkü her yakınlıkta kaybetme korkusu, uzaklıkta ise kavuşma ümidi vardır....

TÜRKÜLER

1957’de Artvin’de doğdu. İlk ve ortaöğrenimini Artvin’de, yükseköğrenimini Ankara’da tamamladı.
Edebiyatın yanında müzik ve fotoğrafla uğraşıyor.
Şiir, öykü, çeviri ve yazıları değişik ülkelerde yayımlandı, ayrıca şiirleri çeşitli sanatçılar tarafından bestelendi.
Şiir yarışmalarında birincilik, mansiyon gibi çeşitli ödüller aldı.

Yedi Yılın Şiirleri (Kum, 1996),Uzayda Bir Işık (Kum, 1999), Gecikmiş Şiirler (Kum, 1999), Kervan Oldum (Kum, 2000),Gitmeli Şiirler (Kum, 2000), Gün Döndü (Kum, 2001), Zamansız Şiirler (KaraMavi, 2008)adlı şiir kitapları, Ela Gözlüm-Türküler (İBB Kültür, 1997 3. Baskı Özgür, 2000, Kömür Gözlüm-Türküler, Özgür, 1999), Gül Yüzlüm-Türküler (İBB Kültür, 2000), Hodlu Noksani-Yaşamı ve Şiirleri (Kum, 2000), Artvinli Halk Şairleri (AAKYD, 2002),1900'den 2000'e Halk Şiiri (Atılım Üniversitesi, 2007) adlı araştırmaları ve Ulla Karadeniz’le birlikte çevirdiği Erich Fried ? Seçmeler (Papirüs, 1994),Erich Fried ? Vatansız 100 Şiir (Kavram, 1998) Hans Magnus Enzensberger ? Seçme Şiirler (Kavram, 1998) Erich Fried ? Sevgi Şiirleri (Kum, 2000) kitapları yayımlandı.

 

Kız ana ana Karakuşu vurdular
Kız ana ana Kanadını kırdılar
Kız ana ana Daha ben ne idim ki

Kız ana ana anamdan ayırdılar

Kız ana ana Samanlıkta serçeler
Kız ana ana Ayağında nalçalar
Kız ana ana Gece gelme gündüz gel
Kız ana ana Fino seni parçalar

Kız ana ana Ben babamın evinde
Kız ana ana Gezer idim kibari
Kız ana ana Gittim elin evine
Kız ana ana Oldum duvar hibari

Kız ana ana Karakuş yuva yapmış
Kız ana ana Cevizin kovuğunda
Kız ana ana Bekârlar yari ister
Kız ana ana Zemheri soğuğunda

KISSADAN HİSSE

 

Bir zamanlar köyün birine bir adam gelmiş ve tanesi 10$’ dan maymun alacağını söylemiş.
Köy ormanlarında çok fazla miktarda maymun olduğu için köylüler sevinçle ormana koşup maymunları yakalamaya başlamışlar.
Adam, binlerce maymunu 10$ dan satın alınca ortalıkta maymunlar azalmış. Maymunlar azalınca yakalamakta zorlaşmış haliyle. Köylüler tam maymun yakalamaktan vazgeçecekken adam tanesine 20$ vereceğini söylemiş.
Tekrar heveslenen köylüler tekrar maymunları yakalamaya başlamışlar. Bir süre sonra da fiyatı 25$ a çıkarmış.
Ancak bırak yakalamayı, ormanda maymun kalmadığı için köylüler maymun getiremez olmuşlar.

Bunun üzerine adam fiyatı 50$’ a çıkardığını, ancak kendisinin işi olduğu için şehre gitmesi gerektiğini, yardımcısının onun yerine alım yapacağını söylemiş. O yokken yardımcısı köylülere demiş ki: Şu kafeslerdeki maymunlar var ya ben onların tamamını size tanesi 35$ dan satayım, siz de patron gelince ona 50$’ dan satarsınız.
Kârın kokusunu alan köylüler bütün birikimlerini bir araya toplayarak bütün maymunları satın almışlar. Sonra da ne adamı ne de yardımcısını bir daha gören olmamış.
Şimdi borsanın nasıl çalıştığı hakkında biraz bilgi sahibi olmuşsunuzdur.

Bir dahaki derste görüşmek üzere hoşça kalın.

 

Derleyen           : Rasim Yılmaz

Derleme Tarihi : 9 Temmuz 2011 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tarla biçtim az kaldı

Kamış biçtim saz kaldı

Dua edin komşular

Kavuşmaya az kaldı

 

Tarla biçtim terledim

Kır atı eherledim

Dediler yar geliyor

Koçu kurban eyledim

 

Meni meni men atem

Altın atem gül tutem

Keşke yare kavuşam

Altmış gün oruç tutem

 

Mendilim benek benek

Ortası çarkı felek

Kışı beraber geçirdik

Yazı ayırdı felek

 

Kamyon geliyor kamyon

Arkası tenekeli

Varmayın şoförlere

Hayatı tehlikeli

 

Taksi gelir yel gibi

Her tarafı gül gibi

Öyle bir yar sevmişim

Taze yağmış kar gibi

 

Kale kaleye karşı

Kalenin ardı çarşı

Ben bir topuz gül olsam

Açılsam yâre karşı

 

Kale bir beden olsa

Kaleye giden olsa

Ateşine yandığım

Bare bir adam olsa

 

Bir köyde cenaze mezarlığa götürülüyormuş. Mısır tarlasının ortasında, tabut köylülerin ellerinden düşüvermiş.

 

Tabutun içindeki ceset düşünce dereye yuvarlanmış. Akıntı, cesedi dinamitle avlanan balıkçıların yanına sürüklemiş.

 

Balıkçılar "Acaba adamı dinamitle biz mi öldürdük?" diye endişeye kapılarak, cesedi askeri kışlanın tellerine yaslayarak bırakmışlar.

 

Nöbetçi er, bölgeye birinin yaklaştığını düşünerek cesedi yaylım ateşine tutmuş.

Hemen ambulans çağrılmış. Delik deşik olan ceset, hastaneye kaldırılmış. Operasyon 6 saat sürmüş.

 

Ameliyattan çıkan doktor, alnından akan terleri silerken: "Çok zor oldu ama galiba yaşayacak" demiş…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İçin temiz olmadıktan sonra
Hacı hoca olmuşsun kaç para
Hırka tespih post seccade güzel
Ama Tanrı kanar mı bunlara

Baksana yüzümdeki adama

onu tanımıyorsun

Türkiye’yi tanımıyorsun

onun dört mevsimi bir arada

acı hüzün dert keder

acı burkuk

hüzün dağın arkası

dert kötürüm

keder kabak çiçeği

bakarken yüzümdeki adama

şiir dağıtıyorsun

 

Doğu karadeniz çeker mi seni

orada artvin bir gök denizi

artvin’de şavşat’ı tanımıyorsun

ve onun kaldırımsız

yavuzköyü’nü...

orada dağları tanımıyorsun

kuşları, baharı, yazı

açlığı hiç ama hiç

biriktirilmiş açlığı

çiçeğini, kuşunu, kuzusunu...

 

O yırtık etekleriyle yalınayak

taşlarda koşan çocuk

bir kuşun yuvasını öre öre

bir bardığın camını

kilimin nakışını

söylüyor hep uçarak

ve durunca bir çırpıda davul zurna

orkestralar başlıyor

picassolar yerleşiyor

kilimlerin yerine

açılıp kapanıyor kapılar

çağın yüzü

onun yüzüne

 

İşte tanıştıkça insanız

tanımaya çalıştıkça insan

elli milyonu

elli mil yolu